Dag onze allerliefste, allerknapste, allermooiste... We hebben je toch al moeten laten gaan. Mijn god wat doet het zeer. Mijn liefste vriendinnetje, je verdiende geen lijden en we hopen dat we je dat zo veel mogelijk hebben kunnen besparen. Maar waarom nu al, het is te vroeg, we hadden nog zoveel willen beleven met je. Nog zoveel langer willen genieten van je vrolijke mooie gezichtje. Je knuffeltjes, je kusjes, je vrolijke geblaf, we konden er geen genoeg van krijgen. De laatste weken zijn bijzonder geweest en hebben we toch nog mooie herinneringen kunnen maken. Je genoot zo van het strand, van de vakantie in de Ardennen en van de qualitytime knuffelen elke morgen op bed tussen ons in. Maar je kreeg steeds meer last en had meer pijnstilling nodig die jouw kaarsje, jouw levendigheid, langzaam uitdoofde. Mijn allessie, hoe moet het nu zonder jou. Het verdriet is ongekend. Met het gemis van jouw fantastische persoonlijkheid en karakter is er een gat geslagen in ons leven en in ons hart. Maar wat ben ik dankbaar voor alle mooie jaren die je ons hebt gegeven. Dat je me vanaf het begin om je pootjes hebt gewikkeld en mij op nr 1 hebt gezet en andersom. Wij waren voor elkaar gemaakt. Onze eerstgeborene, onze allereerste Telling Tail, onze eerste TT kampioen in show en behendigheid. GG en hoopers deed je ook zo ontzettend leuk, wat kon je eigenlijk niet? Maar bovenal was je een heerlijke hond om mee te leven, een genot om naar te kijken en heb je op onze gezichten zo vaak een glimlach getoverd, dat was jouw kracht. Lief lief meisje, het gaat je goed daarboven. Hopelijk heeft Lindsey je opgewacht. Het verdriet en gemis zal nog een hele poos blijven maar zal uiteindelijk gevolgd worden door enkel liefde aan die mooie herinneringen aan jou, het meest perfecte Beardie meisje van de hele wereld en omstreken. Ik hou van je tot de zon en terug, de maan is te kort bij. Voor altijd in ons hart onze lieve Dizzelnizzelnie...